PROFETI MUHAMMED (2)
Nuk pelqente te fliste duke bertitur, asnjerin nuk e
ofendonte duke e qortuar. Nuk qeshte me te madhe,
mjaftohej me buzeqeshje. Te jesh i turpshem e pranonte
si nje virtyt te larte. Arabet para Islamit nuk i jepnin
rendesi turpesise, nuk kishin turp qe te laheshin
lakuriq ne vend te hapur. Madje disa burra dhe gra me
qellim qe eshte me sevape benin tavaf lakuriq rreth
Qabes. Profeti yne keto tradita i ndaloi. Punen e vet e
bente vete. Pazarin e familjes e bente vete, ato qe
merrte i mbante vete. Nuk e shikonte veten me lart
ndaj shokeve, kur ata punonin nuk e shikonte te
arsyeshme q evete te ulej, edhe por punonte edhe
vete duke i ndihmonte ata. Profeti yne ndjente nje
kenaqesi te thelle kur i ndihmonte te tjeret. I ndihmonte
te afermit e shokeve te tij qe kishin ikur ne lufte te cilet
kishin ngelur vetem e pa ndihme. Nje here Habbab ‹bni
Eret kishte shkuar me nje detyre te tille. Sipas shpjegimit
te vajzes se tij, ne shtepi kishte nje dhi por
femijet nuk mundnin ta mjelnin. Profeti shkonte tek
shtepia e Habbabit, e milte dhine dhe qumshtin ia
jepte njerezve te shtepise. Mysafiret i donte, ai vete i
qeraste dhe i respektonte mysafiret. Nje here kishin
ardhe mysafire nga Habeshistani, shoket e Profetit
kishin vrapuar t’u sherbenin. Profeti iu tha: -“Me takon
mua t’i sherbej atyre; sepse ata ne vendin e tyre i kane
respektuar shoket e mij.” Ishte i gezuar per te mirat qe
i kishin bere muslimaneve, keto nuk i harronte kurre.
Edhe nese ne shtepi kishte ushqim sa t’iu mjaftonte
vetem mysafireve ua jepte atyre. Kishte nete qe
kalonin te uritur ai bashke me familjen e tij. Madje u
çonte naten qe te verente se mos kishin ndonje nevoje
mysafiret. Nuk mund te harrohet shkuarja e tij gjer
tek kembet e Taifinjeve per t’i ftuar ne ‹slam, ndersa
ata ia kthyen duart e tij te meshirshme te zgjatura drejt
tyre dhe e gjuajten me gure trupin e tij.