SEKRETI I HENES (2)
Kontrolli në tokë: Një sëmundje e panjohur, jeni të goditur prej hënës apoçfarë? Ky zë, libri, kjo melodi, duhet të jenë të gjitha iluzione.
Armstrong: A e filmon kamera iluzionin? A rregjistrohet iluzioni në shiritn e një kasete?
Knotrolli në tokë: Po mirë atëherë, a përhapet zëri në një vend pa ajër?
Armstrongu dhe austronautët e tjerë të Apollo-2 u kthyen shëndosh e mirë në tokë. I dëgjuan përsëri regjistrimet e kasateve. U këshilluan edhe me nëpunësin e NASA’s me origjin egjiptiane Faruk El Bas. U dha raporti i specialistit se fjalët e një mesazhi ishin: “Një fjali e shenjtë Arabisht.” Më vonë të njëjtën fjali e dëgjoi edhe austronauti i Apollo- 16 Werden. Me të vërtetë askush nuk kishte mbetur i kënaqur nga shpjegimi që iu bë kësaj ngjarjeje. Mbase UFO mbase diçka tjetër, por në hënë kishte një mesazh. Armstrongu nuk mbetej fare i kënaqur.
Gjatë kësaj kohe austronautët
shëtisnin tokën.
Njërit nga austronautët që
pritej më me tepër
kureshtje, Armstrongut, i
ra rruga në kryeqytetin e
Egjpitit, Kairo. Në këtë
kohë ndodhi diçka.
Armstrongu u step; “Ç’është kjo muzikë?” Egjiptianët mezi e mbajtën veten për të mos qeshur. Pastaj iu përgjigjën: “ Ajo nuk është muzikë, është Ezani …ashtu si bien këmbanat në Kishë, në Xhami këndohet Ezani. Eshtë zë njeriu i cili thërret muslimanët në namaz.”
Armstrongu: “Unë e kam
dëgjuar edhe më parë
këtë zë. Nuk e kam fjalën
për në tokë, këtë zë e
kam dëgjuar në hënë.”
Fytyra e Armstrongut
ishte zverdhur: “Aman o
Zot, Ty nuk të gjeta këtu
por të gjeta në hënë.”
Për një kohë të gjatë
Armstrongu nuk nxori zë nga goja. Më në fund ra në shehadet dhe u bë musliman.