BAMIRESIA

I nderuari Abdullah Bin Xhaferri Tajjar i cili ishte shumë i pasur dhe shumë zemërmirë, një ditë ishte ulur në një kopësht me hurma. Gjatë kohës që po rrinte aty, i sollën ushqimin një shërbëtori të zi, i cili po punonte tokën. Në atë moment pranë shërbëtorit shkoi një qen. Shërbëtori i dha qenit ushqimin e një vakti dhe ky e mbaroi menjëherë. Pas kësaj shërbëtori i dha qenit edhe ushqimin e dy vakteve të tjera. Në këtë kohë hazreti Abdullahu shkoi pranë shërbëtorit dhe e pyeti:
- O shok përse ia dhe ushqimin e të tre vakteve qenit kur ke vetë nevojë?
- Zotëri, ky qen ka ardhur nga nje rrugë e gjatë. Eshtë i uritur dhe kërkon të hajë.
- Po ti çfarë do të hash?
- Do të rri i uritur dhe do të bëj durim.
Hazreti Abdullahu u prek shumë nga ato që pa e që dëgjoi dhe tha: "populli më di mua për zemërmirë, por ky është më zemërmirë se unë". Bleu kopshtin me hurma bashkë me shërbëtorin nga i Zoti. Shërbëtorin e la të lirë dhe i fali kopështin e hurmave me ç'kishte brenda.
I thanë hazreti Abdullahut:
- Ti tani u bëre më zemërmirë se ai.
- Për fat të keq nuk është ashtu. Ajo që dha ai, ishte e gjithë pasuria që kishte. Ndërsa ajo çka unë i dhashë atij është vetëm një pjesë e vogël e pasurisë sime.