HAZRETI EBU BEKRI

Pas vdekjes së Hazreti Ebu Bekrit, Hazreti Omeri u martua me gruan e tij “radijallahu anha”.

Pasi e çoi në shtëpi i tha: “O grua e pastër! Dije mirë se nuk jam martuar me ty për të plotësuar kënaqësitë e mia. Qëllimi im është që ti të na tregosh se si e kalonte Ebu Bekri “radijallahhu anh” natën, sepse ne dimë vetëm jetën e tij gjatë ditës, se çfarë bënte ai gjatë natës mund të na e tregosh vetëm ti. Na trego që edhe ne të veprojmë si ai. Gruaja e nderuar “radijallahu anha” u përgjigj:

“Unë nuk mund të tregoj për të gjitha veprimet e tij, por mund t’iu treogoj një veprim të tijin. Ta dini se Ebu Bekri “radijallahhu anh” pasi falte namazin e Jacisë në mesxhid vinte në shtëpi dhe ulej në një cep të dhomës. Përkulte kokën përpara dhe fillonte të meditonte thellë thellë. Qëndronte kështu deri në kohën e seherit (pak përpara namazit të sabahut). Kur vinte koha e seherit ngrinte kokën dhe merte frymë thellë. Në atë kohë era e pjekur e mëlçive të tij mbushte lagjen. Vinte aq shumë erë saqë njerëzit që kalonin përpara shtëpisë tonë men-donin se ishim duke gatuar mëlçi”.

Një mëngjes Es’habët kiram “alejhimurridvan” shkuan tek Resulullahu dhe u ankuan për Ebu Bekrin. I thanë Re-sulullahut “Ai gatuan mëlçi në dhomën e tij, era e gjellës vjen deri tek ne, por ne nuk na fton asnjëherë”.

Shkuan në shtëpinë e tij, por nuk gjetën aty as gjellë e as zjarr të ndezur. Kur e pyetën Ebu Bekrin “radijal-lahhu anh”, u përgjigj:

“O Resulullah, unë nuk po ha mëlçi. Ajo që piqet është mëlçia ime. Allahu më bëri të mudur të jetoj Islamin, më bëri mik me Pejgamberin e Tij, më bëri të dalluar ndër Es-’habët e tjerë. Mëlçia ime digjet nga frika duke menduar, a arrij dot që të falenderoj për gjithë këto të mira, cili do të jetë fundi im në ditën ne kijametit.