PROFETI MUHAMMED (2)

Nuk pelqente te fliste duke bertitur, asnjerin nuk e ofendonte duke e qortuar. Nuk qeshte me te madhe, mjaftohej me buzeqeshje. Te jesh i turpshem e pra-nonte si nje virtyt te larte. Arabet para Islamit nuk i jepnin rendesi turpesise, nuk kishin turp qe te la-heshin lakuriq ne vend te hapur. Madje disa burra dhe gra me qellim qe eshte me sevape benin tavaf lakuriq rreth Qabes. Profeti yne keto tradita i ndaloi. Punen e vet e bente vete. Pazarin e familjes e bente vete, ato qe merrte i mbante vete. Nuk e shikonte veten me lart ndaj shokeve, kur ata punonin nuk e shikonte te arsyeshme q evete te ulej, edhe por punonte edhe vete duke i ndihmonte ata. Profeti yne ndjente nje ke-naqesi te thelle kur i ndihmonte te tjeret. I ndihmonte te afermit e shokeve te tij qe kishin ikur ne lufte te cilet kishin ngelur vetem e pa ndihme. Nje here Habbab İbni Eret kishte shkuar me nje detyre te tille. Sipas sh-pjegimit te vajzes se tij, ne shtepi kishte nje dhi por femijet nuk mundnin ta mjelnin. Profeti shkonte tek shtepia e Habbabit, e milte dhine dhe qumshtin ia jepte njerezve te shtepise. Mysafiret i donte, ai vete i qeraste dhe i respektonte mysafiret. Nje here kishin ardhe mysafire nga Habeshistani, shoket e Profetit kishin vrapuar t’u sherbenin. Profeti iu tha: -“Me takon mua t’i sherbej atyre; sepse ata ne vendin e tyre i kane respektuar shoket e mij.” Ishte i gezuar per te mirat qe i kishin bere muslimaneve, keto nuk i har-ronte kurre. Edhe nese ne shtepi kishte ushqim sa t’iu mjaftonte vetem mysafireve ua jepte atyre. Kishte nete qe kalonin te uritur ai bashke me familjen e tij. Madje u çonte naten qe te verente se mos kishin ndonje nevoje mysafiret. Nuk mund te harrohet shkuarja e tij gjer tek kembet e Taifinjeve per t’i ftuar ne İslam, ndersa ata ia kthyen duart e tij te meshir-shme te zgjatura drejt tyre dhe e gjuajten me gure trupin e tij.              (Vijon)