VEPRIMET QE TE ÇOJNE NE KUFER (1)

Të marrësh lehtë qoftë edhe vetëm një nga urdhërat ose ndalesat e Islamit, të tallesh me Kur’anin kerim, me Engjëjt ose me Pejgamberët, është kufër. Ai që bie në kufër, menjëherë duhet të bëjë teube (të pendohet), e të pastrojë besimin e tijë. Më poshtë kemi renditur disa nga veprimet që të çojnë ne kufër:

¬ Të mos besosh dituritë e fesë, të poshtërosh këto dituri, dijetarët dhe librat e fesë.

¬ Të thuash për dituritë e fesë fjalë si: (Për se hyjnë në punë këto dituri? Kujt i kanë bërë dobi këto? Ajo që na vevoitet ne nuk janë këto por paraja.)

¬ Të thuash “Fuqia e Allahut nuk mjafton për ta bërë këtë gjë”

¬ Të thuash për dikë “Me atë nuk ja del dot Allahu e jo më unë”

¬ Të thuash: “Allahu na ka harruar”

¬ Të thuash për Allahun që është baba.

¬ Të përcaktosh vendndodhjen e Allahut.

¬ Të thuash: “Allahu po na torturon”

¬ Të thuash: “Allahu filan personi i ka dhënë pasuri të madhe, ndërsa mua më ka dhënë pak. Pse drejtësi është kjo?”

¬ Kur një të pasuri i ecin punët mirë të thotë “Edhe Allahu është pranë të pasurve”

¬ Kur i thuhet një njeriu që ka bërë ndonjë gjynah, të madh apo të vogël “bëj teube” të thotë “E çfarë kam bërë unë që të bëj teube”

¬ Të thuash “Ky njeri është si zebani (krijesë e xhe-hennemit)” kur sheh një njeri të keq.

¬ Të thuash për dikë “Edhe sikur të ishtë pejgamber nuk do t’i besoja”

¬ T’i thuash një njeriu “Po të më japë Allahu xhen-netit, nuk e dua pa ty”

¬ Të flasësh keq për diçka që feja i jep rëndësi (Feja, bes-imi, librat fetarë, pejgamberët, medh’hebet, Qabeja etj)

¬ Të mos i besosh ose të kesh dyshim qoftë edhe ndaj një ajeti të vetëm të Kur’anit kerim.   (Vijon)