DURIMI

Es’habi kiram, e nderuara Rumejsa tregon: Fëmija im ishte i sëmurë. Babai i tij Ebu Talha kishte shkuar diku, gjatë kësaj kohe fëmija vdiq. U u kthye në shtëpi babai i fëmijës më pyeti: (Si u bë i sëmuri?). I’u përgjigja (Nuk ka kaluar asnjë natë më mirë se sot). Më pas i solla për të ngrënë dhe filloi të hante. Atë ditë u stolisa më shumë se zakonisht dhe dukesha

e gëzuar. I thashë burrit:

- Pata lënë diçka amanet tek komshinjtë. Kur shkova pas disa ko-hësh për ta marrë amanetin ma dha pa dëshirë, sikur t’ia kisha falur atë gjë, sikur të mos mjaftonte filloi edhe të qante...

Ebu Talha tha i habitur:

• Gjë e çuditshme si ka mundësi që njeriu ta ketë të vështirë të kthejë tek i zoti diçka që i’a kanë lënë amanet?

Këtu ndërhyra menjëherë duke thënë:

• Edhe djali jot ishte dhurata e Allahut, ishte një amanet tek ne. Allahu sot e kërkoi amanetin që na pati lënë dhe e mori. Ebu Talha bëri durim të madh edhe tha:
• Të gjithë tek Allahu do të kthehemi.

Në mëngjes Ebu Talha i’a tregoi këtë ng-jarje Resulullahut. Resulullahu tha: (Nata e mbëmshme qoftë një natë e begatë për ju. Keni kaluar një natë të madhe. Kur u futa në Xhennet, kam parë aty Rumejsan, gruan e Ebu Talhës.)