DUAJA

I nderuari Bejazid Bistami tregon:

• Në kohën time jetonin 70 mijë evlija. Të gjithë këto mereshin me ibadete dhe me lejen e Allahut arrinin të bënin mrekullira. Në mes tyre ishin të shumtë ata të cilët ishin bërë të njohur kudo me mrekullitë e tyre. Në atë kohë jetonte një kovaç i panjohur që nuk dinte shkrim e këndim por punonte tërë ditën për të siguruar jetesën e familjes.

Një ditë shkova tek dyqani i këtij kovaçi. I dhashë selam. Ai ma ktheu selamin, pastaj mu afru dhe kërkoi dua prej meje.

Unë i thashë:

• Ti bëj dua për mua!
• Por po të bëj unë dua ty nuk më zgjidhet halli i madh që kam!
• Çfarë halli ke?
• Filloi të qajë duke thënë: Si do të vejë halli i gjithë këtyre njerëzve në ditën e mahsherit.

Halli i tij ndikoi shumë edhe tek unë. Nuk e mbajta dot veten dhe fillova të qaj. Në këtë kohë më lindi kjo në zemër:

“Këto nuk janë nga ata që thonë vetja ime, vetja ime, por janë nga ata që thonë ymeti, ymeti.

Në fletët e kalendarit gjenden ajete kuranore, përkthime të haditheve, emra të rëndësishëm dhe fotgrafi, prandaj Ju lutëmi që këto fletë mos të hidhen në tokë.